Hatha Joga

Hatha Joga

Myślę, że to wystarczy aby podsumować, że joga jest nie tylko fizyczną, mentalną czy duchową dyscypliną, ale połączeniem i unią tych trzech dziedzin jednocześnie,. Definicja Jogi wg B.K.S. Iyengar,

~ „Astadala Yogamala"

Praktyka jogi pomaga w harmonijnym rozwoju ciała (fizycznego, fizjologicznego, organicznego, komórkowego, psychicznego, a nie tylko mięśni i kości). Rozwija poczucie jedności człowieka z naturą, człowieka z człowiekiem.

Sekwencja asan

Asana

(pozycja), która obdarza fizycznym zdrowiem, jak również mentalną równowagą.

Sztuka świadomej pracy z ciałem, budzenia i rozprzestrzeniania jego świadomości. Jest jednym z ośmiu aspektów hatha jogi. Regularna praktyka asan pozwala rozwinąć i przygotować nasze ciało do pracy z oddechem i medytacji.

W 1966 roku ukazała się książka autorstwa B.K.S. Iyengara "Światło Jogi" w sanskrycie Yoga-dipika. Zawiera ona opis wykonania kilkudziesięciu asan (postaw) i pranajam (technik oddechowych) oraz medytacji. Książka została opatrzona wstępem Yehudiego Menuhina. Jest uznawana za przysłowiową "biblię" dla joginów.

Olbrzymim wkładem B.K.S. Iyengara w hatha jogę było usystematyzowanie i zebranie asan w grupy, oraz stworzenie metodologii łączenia ich w sekwencje, w zależności od efektu który chcemy osiągnąć.

Poniżej standardowy tygodniowy / miesięczny program praktyki asan i pranajam.

Pranajama - sztuka oddychania

Pranajama:

sztuka oddychania, regulowanie wchodzącym i wychodzącym strumieniem oddechu, któremu towarzyszy zatrzymanie. Wzmacnia nasze zdrowie psychiczne i fizyczne.

Dhyana:

medytacja, praktyka uważności. Zwiększa odporność na stres, pozwala zachować większą koncentrację w codziennym życiu.

 

W 1981 roku ukazała się książka autorstwa B.K.S. Iyengara "Światło Pranajamy", w sanskrycie Pranayama Dipika. Zawiera ona opis wykonania kilkudziesięciu technik pranajamy oraz medytacji. Książka została opatrzona wstępem Śri. Krishnamacharya (nauczyciela Iyengara), który tym samym dał wyraz uznania dla jego dokonań.


,,Oto stara wedyjska opowieść. Pięć głównych zdolności naszej natury – umysł, oddech (prana), mowa, ucho i oko – kłóciło się między sobą, które z nich jest najlepsze i najważniejsze. Odzwierciedla to typowy ludzki stan, w którym umiejętności te nie są zintegrowane, lecz walczą między sobą, rywalizując o kontrolę nad naszą uwagą. Aby rozstrzygnąć spór, owe zdolności naszej natury postanowiły, że każda z nich opuści ciało, by się przekonać, której z nich najbardziej będzie brakowało. Najpierw ciało opuściła mowa, ale ciało nadal istniało, choć było nieme. Potem odeszły oczy, lecz ciało nadal trwało mimo ślepoty. Następnie przyszła kolej na uszy – ciało funkcjonowało ciągle pomimo głuchoty. W dalszej kolejności ciało opuścił umysł, ale ono nadal istniało mimo braku świadomości. Następnie zaczęła odchodzić prana – ciało zaczęło umierać, a wszystkie inne zdolności utraciły swoją energię. Wszystkie pospieszyły zatem do prany i prosiły ją, aby została, wychwalając przy tym jej wyższość. Najwyraźniej spór wygrała prana – to ona bowiem daje energię wszystkim naszym zdolnościom, bez niej nie mogą one funkcjonować. Bez prany nie mamy energii, by uczynić cokolwiek. Dopóki nie nauczymy się pracować z praną, dopóki jesteśmy bezradni w działaniu. ''

Dawid Frawley „Joga i ajurweda. Samouzdrawianie i samo-urzeczywistnienie".